Επειδή πιστεύω ότι η τέχνη δεν είναι προϊόν προς πώληση αλλα πνευματικός καρπός προσφέρω τα έργα μου σε όποιον το επιθυμεί.
Αφήστε μου το e-mail σας για επικοινωνία.
Ευχαριστώ.
EKOMΙΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
Κάθομαι και ρεμβάζω.Επιθυμίες κ αισθήσεις , εκόμισα εις την Τέχνην -κάτι μισοειδωμένα, πρόσωπα ή γραμμές,ερώτων ατελών κάτι αβέβαιες μνήμες.Ας αφεθώ σ αυτήν. Ξέρει να σχηματίζει Μορφήν της Καλλονής/ σχεδόν ανεπαισθήτως τον βίον συμπληρούσα, συνδιάζουσα εντυπώσεις,συνδιαζουσα τες μέρες.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ
Oil on canvas, 55 xx 55
Πάλι, ξεφύλλιζα τις εφημερίδες και ταξίδευα νοερά σε μέρη που δεν είδα ποτέ.Στην Βαλλέτα της Μάλτας ,στην παλιά πόλη, όπως λέμε στην Πλάκα, μία Αγγλίδα πόρνη η Τζίννυ έχτισε ένα "σπίτι" όπως αυτά που έβλεπε και επιθυμούσε σαν παιδί στην Αγγλια ,τελείως διαφορετικό από τα γύρω μεσογειακά μεσοαστικά κτίσματα.Επειδή όμως, τα λεφτά της δεν έφταναν για να τελειώσει, οι πελάτες της, που ασχολούνταν με τα οικοδομικά , έβαλαν όλοι ένα χέρι, γιά να αποπερατωθεί. Έτσι είναι μεν εκ πρώτης όψεως ένα τυπικό εργατικό αγγλικό σπίτι, αλλά τα στοιχεία που το απαρτίζουν, είναι εντελώς παράταιρα, αφού είναι ¨δωρεές" των ικανοποιημένων πελατών. Σήμερα, 250 χρόνια αργότερα ,λειτουργεί σαν τσαγερία, με το ίδιο πικάντικο όνομα .
Oin on canvas, 55 x 55
,,,,,,ή αλλοιώς ,ένα προς αποφυγή θέμα. Σένα από τα βιβλία θεωρίας που έχω ,ένας μεγάλος Γάλλος δάσκαλος, προτείνει κάποια θέματα που είναι αποδεκτά από την ζωγραφική κοινότητα και κάποια όχι.Μία παλιά ατμομηχανή τραίνου, με όλες τις καμπύλες της, είναι ωραία σκηνή, ενώ ένα σύγχρονο Γιαπωνέζικο τραίνο όχι.Κυρίως δεν μπερδεύουμε τον νατουραλισμό της εξοχής,με το erban των μηχανημάτων.Αυτοκίνητα σε μία βρεγμένη πόλη,με την αντανάκλαση των προβολέων στο δρόμο, εγκρίνεται. Το ανορθόδοξο αυτό μείγμα,των αμαξιών που παίρνουν τις στροφές με τις μπάντες, μπροστά απο ένα κινούμενο και συγκεχυμένο σύμπλεγμα δέντρων, μία συρραφή ερμπανισμού, νατουραλισμού και ναίφ στοιχείων αφού τα αυτοκίνητα είναι καθαρά σχηματικά, μόνο κάποιος αδαής ,θα το τολμούσε. Τον πίνακα αυτό τον έκανα με αφορμή την συζήτηση που ανοίξαμε με δύο πολίτιμους φίλους μου Σπαρτιάτες. Τον Κλέαρχο Στατηγάκο και τον Λάκωνα. Στην προσωπική έκφραση δεν υπάρχει φραγμός,ότι σου αρέσει είναι καλό. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας και σας το αποδεικνύω έμπρακτα.
Oil on canvas, 40 x 70
Ένα λεπτό, πριν την ανατολή του Ήλιου ο Απόλλωνας, στέλνει την ροδοδάκτυλη Ηώ, να χρωματίσει όλο τον κόσμο με τα χρώματα της καινούριας μέρας λέει ο Ησίοδος. .Όταν η πρώτη του αχτίδα, πέσει στη γή, η Αυγή θα γυρίσει στο Ολύμπιο παλάτι του πατέρα της , να μείνει με τις αδελφές της Ίριδα και Ανθεμία ως το επόμενο πρωί....
Oil on canvas, 40 x 40
TERRA REGALIS χαρακτήρισε την Σκωτία ο Ιούλιος Καίσαρας. Πράσινη υγρή και απόρθητη από στεριά και θάλασσα. ALBA είναι το όνομα που της έδωσαν οι πρώτοι κάτοικοί της. ALBA ένα ξωτικό με γυναικεία μορφή, που φέρνει τη βροχή, τον ήλιο, τους καρπούς, τις εποχές, την γονιμότητα των θηλυκών, την αθανασία των ηρώων... Το πρωί περιέτρεχε τα δάση και τα λιβάδια, αφήνοντας απλόχερα τα ελέη της. Το σούρουπο, καθόταν σ ένα βράχο ψηλά κι ατένιζε τον βαθύ, σκούρο κι απέραντο Ατλαντικό, καλώντας τη θάλασσα να προσφέρει τους θησαυρούς της στους ανθρώπους. Κι όταν οι ναυτικοί την έβλεπαν εκεί, έφερναν το καράβι τους , όσο πιο κοντά μπορούσαν στα απότομα βράχια γιά να πάρουν την ευλογία της ματιάς της.
Oil on canvas, 25 x 30
Το περασμένο καλοκαίρι, στη θάλασσα, υπήρχε μια παρέα παιδιών, με μια μεγάλη μπάλα, που αλώνιζε την παραλία και με τις φωνές τους και τα παιχνίδια τους δεν άφηναν τον κόσμο σε ησυχία. Αρχηγός τους ηταν ο δεκαπεντάχρονος περίπου Αντώνης, που οι γιαγιάδες τον έλεγαν ο "φασαριατζής" κι εμείς Τρελαντώνη, από το παιδικό βιβλίο της Π Δέλτα. Μια μέρα για κάποιο λόγο τα άλλα παιδά δεν ήρθαν κι έμεινε ο Αντώνης μόνος του με την μπάλα στην ακρογιαλιά. Καθόταν ανόρεχτος και κατσούφης στην άκρη του κύματος για πρώτη φορά αμίλητος και αδρανής. Όταν το νερό έπαιρνε την μπάλα λίγο πιο μέσα, εκείνος με μια μικρή κίνηση του ποδιού, την επανέφερε μέχρι να έρθει το επόμενο κύμα να την ξαναπάρει. Η θλίψη και η μελαγχολία του ήταν τόση που τον λυπήθηκα κι ας ήταν η παραλία για πρώτη φορά ήρεμη. Μου ήρθε στο μυαλό ένα παλιό Αμερικάνικο τραγούδι, ......but there is no cure for the summertimes blues.....Προ ημερών που ξανάκουσα το τραγούδι θυμήθηκα τόσο εντονα τον πιτσιρίκο που αποφάσισα να κρατήσω ζωντανή για πάντα αυτή την παιδική μοναξιά και απογοήτευση, μεταφέροντάς την στον καμβά.
Oil on canvas, 35 x 60
Oil on canvas, 30 x 60
Στους μεν,εντυπώνεται η εικόνα στην ψυχή ,ενώ στους δε αποτυπώνεται η ψυχή στην εικόνα.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
